viernes, 20 de abril de 2012

Poesías

Es para un concurso del colegio, que hacemos poesia y a la mejor supongo que la premiarán x) en fin, aquí os dejo las mías, hice dos y espero que les guste(ando muy inspirada esta semana, y si no pude publicar es porque tenía exámenes para parar un tren). Espero que os gusten :D acepto críticas de mejora.





                              ¿Por qué?

-¿Por qué me dices te quiero
si me engañas cada noche,
si no escuchas qué te digo,
si no dices lo que sientes?

-¿Por qué me dices te odio
si me cuidas como a un niño,
si me arrullas con amor,
si me encuentras al perderme?

-¿Por qué me haces todo esto,
por qué me haces sentir eso,
me condenas sin descanso,
a sufrir por amor a ti?

-Porque- respondía él-
si no te pierdes no te encuentro,
si no lloras, no hay consuelo,
si no te digo que te odio,
Jamás te diría te quiero.



                      El enamorado y la muerte

Un sueño soñaba anoche, sueñito del alma mía,
soñaba con mis amores, qué en mis brazos las tenía.

Vi entrar señora tan blanca, más que la nieve fría,
-¿Por dónde has entrado mi amor?¿Cómo has entrado mi vida?

Las puertas están cerradas, ventanas y celosías.
-No soy el amor amante, sino la muerte que Dios te envía.

-¡Ay muerte tan rigurosa, déjame vivir un día!
-Un día no puede ser, una hora tienes de vida.

Muy deprisa se calzaba, más deprisa se bestia,
ya se va para la calle en donde su amor vivía.

-¡Ábreme la puerta, blanca, ábreme la puerta niña!
-¿Cómo te podré yo abrir si la ocasión no es venida?

Mi padre no fue al palacio, mi madre no está dormida.
-Si no me abres esta noche, ya no me abrirás querida; la muerte me está buscando, junto a ti vida sería.

-Vete bajo la ventana donde labraba y cosía,
te echaré un cordón de seda para que subas arriba,
y si el cordón no alcanzases, mis trenzas añadiría.

La fina seda se rompe, la muerte que allí venía:
-Vamos, el enamorado, que la hora ya está cumplida.

No hay comentarios:

Publicar un comentario